Abraham Ber Birnbaum
Biografia
Abraham Ber Birnbaum urodził się w 1865 roku w Pułtusku. Od dziecka śpiewał i uczył się gry na skrzypcach. Po przeprowadzce rodziny do Łodzi kontynuował edukację muzyczną pod kierunkiem C. H. Janowskiego, opanowując harmonię, kontrapunkt i instrumentację.
Początkowo pracował jako kantor-szochet w Héthárs na Węgrzech, a następnie w Prościejowie na Morawach. W 1891 roku powrócił do Polski i osiadł w Przasnyszu, gdzie pełnił funkcje kantora i szocheta. W 1893 roku na zaproszenie Henryka Markusfelda przeniósł się do Częstochowy, obejmując stanowisko kantora Nowej Synagogi. Tam kontynuował rozwój muzyczny i zaangażował się w działalność organizacyjną.
W 1906 roku założył w Częstochowie pierwszą świecką szkołę kantorów, której program obejmował ogólne wykształcenie muzyczne i specjalistyczny śpiew liturgiczny. W 1907 roku zorganizował w Warszawie pierwszy zjazd kantorów, podczas którego powołano związek zawodowy. Był również inicjatorem stowarzyszenia „Lira” i wydawcą „Miesięcznika dla Kantorów”.
Jego dorobek pisarski obejmuje podręcznik „Ogólna teoria śpiewu” (1902) oraz monumentalne dzieło „Sztuka kantorstwa” (1912), które spotkało się z dużym uznaniem. Publikował eseje w żydowskiej prasie, m.in. w „Ha-Cefira” i „Haolam”, jako zwolennik Haskali. Komponował także kameralne utwory na skrzypce i fortepian.
W 1913 roku, po konflikcie z ortodoksyjnymi członkami gminy, wyjechał do Łodzi i porzucił pracę kantora, poświęcając się publicystyce i kompozycji. Zmarł w 1923 roku. Jego córki zostały wybitnymi śpiewaczkami, a jedna z nich, Helena Gruszecka, była aktorką. Synowie - Mieczysław i Stanisław - również odegrali ważne role w historii, m.in. Mieczysław był tłumaczem i oficerem, zamordowanym w Katyniu.