Aleksander Pawlicki

Rzemielnik, starszy ułan Wojska Polskiego
24.01.1898 14.05.1933 Pułtusk

Biografia

Aleksander Pawlicki urodził się 24 stycznia 1898 roku w Pułtusku, w rodzinie Franciszka i Julianny z Arbuźińskich. Ukończył szkołę miejską i wyuczył się zawodu kaflarza, w którym później pracował.

20 listopada 1918 roku zgłosił się ochotniczo do odrodzonego Wojska Polskiego. Służył w 3 pułku ułanów śląskich na froncie polsko-bolszewickim, biorąc udział w walkach pod Sokalem, Białą Cerkwią i Berezyną. Szczególnie odznaczył się 1 sierpnia 1920 roku podczas walk pod wsią Kniaginia, gdzie z własnej inicjatywy otworzył ogień ze swojego ciężkiego karabinu maszynowego, udaremniając oskrzydlenie cofającego się pułku. Za ten czyn został w 1921 roku odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

10 grudnia 1921 roku został zwolniony z wojska. Powrócił do Pułtuska, gdzie pracował w swoim zawodzie i działał w Związku Legionistów Polskich oraz w oddziale konnym Związku Strzeleckiego. Zmarł 14 maja 1933 roku w Pułtusku.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari (nr 5154) w 1921 roku
Odznaczony Krzyżem Walecznych (nr 514) 21 marca 1920 roku
Otrzymał Odznakę pamiątkową Dywizji Podlaskiej
Otrzymał Odznakę pamiątkową Federacji PZOO 2. stopnia

Ciekawostki

Był ochotnikiem, który zgłosił się do wojska 20 listopada 1918 roku, tuż po odzyskaniu niepodległości.
W czasie walk pod wsią Kniaginia, dzięki jego inicjatywie, udało się zapobiec oskrzydleniu pułku.
Po wojnie pracował jako kaflarz, a jednocześnie działał w organizacjach kombatanckich.

Udostępnij