Dionizy Bek
Biografia
Dionizy Bek urodził się 19 października 1865 roku w Pułtusku. Ukończył studia na Politechnice Ryskiej, a następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako urzędnik kolejowy. W tym okresie rozpoczął współpracę z Dziennikiem Świątecznym, publikując swoje pierwsze teksty.
W 1897 roku, ze względu na chorobę gruźlicy, przeniósł się do Zakopanego, gdzie pracował jako akwizytor w firmie Humus. Zaangażował się w działalność Polskiej Partii Socjalistycznej oraz w życie społeczne miasta. Pełnił funkcje prezesa Towarzystwa Szkoły Ludowej, wiceprezesa Czytelni Zakopiańskiej oraz prezesa Towarzystwa Rzemieślniczego „Gwiazda”. Działał także w innych organizacjach, takich jak Towarzystwo Uniwersytetu Ludowego, Związek Przyjaciół Zakopanego, Bratnia Pomoc, Towarzystwo Pożyczkowe, Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” i Towarzystwo Wyższych Kursów Wakacyjnych.
Bek był współzałożycielem Sekcji Turystycznej Towarzystwa Tatrzańskiego, mimo że z uwagi na słabe zdrowie nie uprawiał taternictwa. Współinicjował wystawienie pomnika Tytusa Chałubińskiego w Zakopanem. W 1899 roku wraz z Tomaszem Janiszewskim, Walerym Eljaszem-Radzikowskim i Stanisławem Eljaszem-Radzikowskim założył „Przegląd Zakopiański”, którym kierował w latach 1900-1903. W 1904 roku, we współpracy ze Stefanem Żeromskim, przekształcił Czytelnię Zakopiańską w publiczną bibliotekę.
Jako publicysta angażował się w sprawy miejskie Zakopanego, promował styl zakopiański i walczył z konserwatywną Radą Gminną. Był bliskim przyjacielem Żeromskiego, Kazimierza Dłuskiego i Stanisława Witkiewicza, z którym stał się powinowatym. Zmarł 25 kwietnia 1907 roku w Zakopanem i został pochowany na Pęksowym Brzyzku. Był stryjem Józefa Becka, ale w przeciwieństwie do niego polonizował swoje nazwisko.