Marcin Aleksander Rojewski

Żołnierz, uczestnik powstania listopadowego, działacz społeczny
12.12.1798 20.12.1880 Pułtusk

Biografia

Marcin Aleksander Rojewski urodził się 12 grudnia 1798 roku w Pułtusku, w rodzinie ziemiańskiej Andrzeja i Agnieszki. Uczęszczał do Szkoły Departamentalnej (później Wojewódzkiej) prowadzonej przez Bernardynów w Pułtusku. Od września 1820 roku służył w 3 Pułku Piechoty Liniowej, gdzie w 1821 roku awansował na podoficera. W 1827 roku został skierowany do Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie.

Uczestniczył w wydarzeniach nocy z 29 na 30 listopada 1830 roku, otrzymując wkrótce awans na podporucznika. W czerwcu 1831 roku awansował na porucznika, a we wrześniu tego roku na kapitana. Od czerwca 1831 roku służył w 14 pułku piechoty liniowej. Brał udział w wielu bitwach powstania listopadowego, m.in. pod Grochowem, Dębem Wielkim, Iganiami i Ostrołęką. Za swoje zasługi został 10 marca 1831 roku odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari.

Po upadku powstania opuścił Polskę wraz z korpusem generała Girolamo Ramorino, udając się przez Morawy do Francji. W 1832 roku osiadł w Bourges, a rok później w Nancy w Lotaryngii. W kraju zaocznie skazano go na śmierć za udział w powstaniu. We Francji pracował jako nauczyciel w Szkole Polskiej dla dzieci emigrantów, działał w Towarzystwie Św. Wincentego a Paulo i prowadził działalność charytatywną na rzecz Polaków i miejscowej ludności. Nie angażował się w działalność polityczną Wielkiej Emigracji, ograniczając kontakty do próśb o pomoc materialną.

Po wydarzeniach Wiosny Ludów współtworzył Instytucję Czci i Chleba - Stowarzyszenie Podatkowe (tzw. Komisję Weteranów). Około 1867 roku wyjechał na kilka lat do Rzymu, gdzie chciał wstąpić do żuawów papieskich, ale ze względu na podeszły wiek nie został przyjęty. Uzyskał jednak prywatną audiencję u papieża Piusa IX. Po powrocie do Francji rozdał swój majątek, m.in. na budowę kościoła w Perigueux, zachowując dla siebie dożywotnią rentę. Ostatnie lata życia spędził w szpitalu St. Julien w Nancy, gdzie zmarł 20 grudnia 1880 roku i został pochowany.

Był dwukrotnie żonaty z Francuzkami i w latach 50. XIX wieku uzyskał francuską naturalizację.

Zobacz pełny artykuł na Wikipedii

Osiągnięcia

Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari (10 marca 1831)
Uczestnik bitew powstania listopadowego, m.in. pod Grochowem, Dębem Wielkim, Iganiami i Ostrołęką
Współtwórca Instytucji Czci i Chleba - Stowarzyszenia Podatkowego (Komisji Weteranów)
Praca społeczna i charytatywna wśród emigrantów polskich we Francji

Ciekawostki

W 1867 roku wyjechał do Rzymu, aby wstąpić do żuawów papieskich, ale nie został przyjęty ze względu na podeszły wiek; otrzymał jednak audiencję u papieża Piusa IX.
Po powrocie do Francji rozdał cały swój majątek, w tym na budowę kościoła w Perigueux, pozostawiając sobie jedynie dożywotnią rentę.
W Polsce skazano go zaocznie na karę śmierci za udział w powstaniu listopadowym.

Udostępnij