Roman Bolesław Ciborowski
Biografia
Roman Bolesław Ciborowski urodził się 9 sierpnia 1884 roku w Pułtusku, w rodzinie Jana i Walerii z Wesołowskich. Jego bratem był Edward Ciborowski. Od młodości działał w organizacjach niepodległościowych, był członkiem Polskiej Partii Socjalistycznej. Jako uczeń szkoły średniej brał udział w strajku szkolnym w 1905 roku, za co został zesłany na Syberię, skąd udało mu się uciec. Po powrocie do kraju wyjechał do Krakowa, gdzie studiował medycynę na Uniwersytecie Jagiellońskim, kończąc osiem semestrów.
W czasie I wojny światowej, w sierpniu 1914 roku, wstąpił do Legionów Polskich i walczył pod dowództwem Józefa Piłsudskiego. W latach 1915-1916 był dowódcą plutonu w kompanii technicznej Legionów. W 1917 roku objął dowództwo kompanii saperów nr 1. Uczestniczył w walkach z armią rosyjską, a następnie z Ukraińcami i bolszewikami. W 1920 roku dowodził II batalionem saperów. Po wojnie pełnił służbę w jednostkach saperskich, a w latach 1930-1934 dowodził 1 Brygadą Saperów.
Po przejściu w stan spoczynku w 1934 roku, pracował w służbie państwowej. Podczas II wojny światowej przedostał się przez Rumunię na Bliski Wschód, gdzie w 1942 roku był komendantem obozu przyjęć w Gederze w Iraku, a następnie dowódcą okręgu etapowego i szefem saperów Bazy w Palestynie. Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii, gdzie zmarł 5 marca 1963 roku w Londynie i został pochowany na cmentarzu St. Pancras.
Ciborowski był odznaczony m.in. Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, czterokrotnie Krzyżem Walecznych oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Był opisywany przez przełożonych jako odważny, ideowy i zdolny oficer.