Stanisław Mróz
Biografia
Stanisław Mróz urodził się 13 listopada 1881 roku w Pułtusku. Edukację rozpoczął w gimnazjum w rodzinnym mieście, a następnie przeniósł się do Warszawy, gdzie uczył się w gimnazjum, jednak nauki nie ukończył. Porzucił też rozpoczęty zawód farmaceuty, angażując się w działalność socjalistyczną pod pseudonimem 'Marek'. Brał udział w rewolucji 1905 roku, co zmusiło go do opuszczenia Królestwa Polskiego w 1907 roku. Przed I wojną światową, około roku 1911, przybył do Galicji i zamieszkał w Krakowie, gdzie pozostał aż do wybuchu II wojny światowej.
Karierę dziennikarską rozpoczynał w krakowskiej 'Nowej Reformie', gdzie był redaktorem, a także publikował w 'Nowinach Ilustrowanych'. Pisywał recenzje dotyczące życia kulturalnego Krakowa, w tym pośmiertnych inscenizacji sztuk Wyspiańskiego - 'Powrót Odyssa' (1917) i 'Akropolis' (1926). Współpracował z takimi postaciami jak Karol Irzykowski, Konstanty Srokowski, Tadeusz Pawlikowski i Gabriela Zapolska. W połowie 1927 roku 'Nowa Reforma' została przejęta przez koncern IKC i wkrótce zamknięta; Mróz przeszedł do wydawnictwa, gdzie w latach 1928-1939 pełnił funkcję redaktora literackiego tygodnika 'Na Szerokim Świecie'. Podróżował po Europie, m.in. do Hiszpanii, a jego pismo występowało przeciwko sympatiom profaszystowskim. Prowadził także dział poetycki 'Antena Poetów'.
Po wybuchu II wojny światowej wraz z grupą współpracowników próbował wydawać konspiracyjny 'Dziennik Krakowski'. Został aresztowany przez Niemców 22 maja 1940 roku, przetrzymywany w zakopiańskim więzieniu Gestapo w 'Palace', a następnie przewieziony do KL Auschwitz, gdzie zginął 7 lutego 1941 roku. Jego prochy zostały przesłane rodzinie i pochowane na cmentarzu Rakowickim w Krakowie.
Po jego śmierci w gadzinowych gazetach ukazywały się artykuły podpisane jego nazwiskiem, co początkowo przypisywano publikacjom przedwojennym, jednak później okazało się, że pisali je inni dziennikarze, co było ironicznym zrządzeniem losu.
Żoną Stanisława była Barbara z domu Dorociak, z którą miał dwóch synów: Sokratesa (ur. 1915) i Daniela (ur. 1917), późniejszego grafika. Barbara zmarła w grudniu 1940 roku, pół roku po jego aresztowaniu.