Zbigniew Szacherski
Biografia
Zbigniew Szacherski urodził się 25 stycznia 1901 roku w Pułtusku. Był synem Piotra, doktora medycyny, i Haliny z Grabowskich. Kształcił się w Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie, a następnie studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Był aktywnym harcerzem, należał do drużyny im. Hetmana Żółkiewskiego.
W listopadzie 1918 roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. Jako ochotnik wstąpił do Szwadronu Ziemi Mazowieckiej i uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu kursu w Centralnej Szkole Kawalerii w Grudziądzu otrzymał stopień podchorążego. Służył w 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich w Bydgoszczy, a w październiku 1931 roku został przeniesiony do 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich w Poznaniu. W 1934 roku awansował do stopnia rotmistrza, a w 1939 roku objął stanowisko adiutanta pułku.
Podczas kampanii wrześniowej walczył w składzie Wielkopolskiej Brygady Kawalerii, biorąc udział w bitwie nad Bzurą, pod Zbrożkową Wolą i o Brochów. W wyniku śmierci swoich przełożonych objął dowództwo pułku 17 września 1939 roku. Dwa dni później został ciężko ranny i trafił do szpitala w Warszawie. Po leczeniu został inwalidą, a pod koniec 1943 roku formalnie wstąpił do Armii Krajowej.
We wrześniu 1944 roku został przyjęty do ludowego Wojska Polskiego i przydzielony do Wojskowego Instytutu Wydawniczego w Lublinie. Po wyzwoleniu Warszawy objął stanowisko dyrektora Muzeum Wojska Polskiego, pełniąc tę funkcję do 1950 roku, kiedy to odszedł z wojska. W późniejszych latach był wiceprezesem Związku Inwalidów Wojennych. W 1966 roku opublikował wspomnienia „Wierni Przysiędze”. Zmarł 28 września 1985 roku w Warszawie i został pochowany na cmentarzu w Starych Proboszczewicach.